‏خورشید دهم محرم در حالی طلوع کرد که سپاهیان کفر گرداگرد خاندان وحی را گرفته بودند. در آن لحظات سرنوشت‌ساز، امام حسین(ع) با کلامی که لرزه بر تن تاریخ می‌اندازد، رو به درگاه الهی کرد و فرمود: «خداوندا! تو تکیه‌گاه من در هر سختی هستی». این نیایش، مانیفست عرفانی نهضتی است که در آن، بنده جز خدا نمی‌بیند. امام با این کلمات نشان داد که حتی در محاصره شمشیرها، ایمان به ولایت و نیکی پروردگار، بزرگترین سلاح در برابر ستم است؛ پیامی که تا ابد راهنمای آزادگان جهان خواهد بود.

امام حسین علیه السلام می‌فرماید:

لَمّا أصبَحَ [الحُسَینُ علیه السلام ]یَومَهُ الَّذی قُتِلَ فیهِ قالَ : اللّهُمَّ أنتَ ثِقَتی فی کُلِّ کَربٍ ، ورَجائی فی کُلِّ شِدَّةٍ ، وأنتَ لی فی کُلِّ أمرٍ نَزَلَ بی ثِقَةٌ ، وأنتَ وَلِیُّ کُلِّ نِعمَةٍ ، وصاحِبُ کُلِّ حَسَنَةٍ .

چون امام حسین علیه السلام شبِ روزی را که در آن شهید شد، به صبح رساند، گفت : «خداوندا! تو تکیه گاه من در هر سختی و امید من در هر گرفتاری هستی. تو مورد اعتماد منی، در هر چه بر من درآید و تویی ولیّ هر نعمت و صاحب هر نیکی» .

(الطبقات الکبری (الطبقة الخامسة من الصحابة) : ج ١ ص ٤٦٨)